sessiz

Sessizim

Şiir

Bir topun kaç kez yere vurduğunu sayacak kadar
Sessizim.
Gülümsemenin yalnızlığımı hatırlattığı
Güneş sonrası saatlerde
Kimsesiz.

Adını her daim hatırlamama yetecek kadar
Az isim ezberledim.
Azını sevdim.
Biri bana seslense üstüme alınmam.
Kendimi sevemedim.

Ben ben değil…
Ben sen değil…
Ben yaşlanmış bir gökyüzüyüm.
Yüzüm yere düşmüş.
Başım bulut tutmaz.
Yağmur yağdırsam,
Bir bardak su verecek toprağım bulunmaz.

Bir çocuğun saatlerce ağlamasına kıpırtısız kalacak kadar
Sessizim.
Yorgan vakitlerinde odamda
Gölgesiz.

Üst komşu su içmeye uyanır,
Dindirir mahmur ağzının yangınını.
Ben,
Beni öpsen uyanmam.
Dudaklarımı aralayamayacak kadar yorgunum artık.
Kimsesiz.
Sessiz.

Özge Hilal Sevin

Bir Cevap Yazın